BEelden op blue bay



IETS MEER DAN EEN JAAR NA DE OPENING VAN DE BEELDENROUTE OP BLUE BAY RESORTIS OP ONLANGS, OP 2 MEI DE BEELDENTUIN GEOPEND. ER STAAN VIJF BEELDEN VANWISSELENDE OMVANG ONDER DE BOOM BIJ LANDHUIS BLAUW, DAT DE KOMENDE TWEEJAAR EEN GRONDIGE RENOVATIE TEGEMOET GAAT.



Op grijsgekleurde sokkels die wat hoogte en volume betreft onderling verschillen en uitstekend bij de steentjes passen die op de grond liggen, staan vijf beelden.

Van Norva Sling staat er de ‘Troon’.





Dit keramische beeldje was in het bezit van het Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied en was op Norva’s tentoonstellingen in Museum Beelden aan Zee in Scheveningen november 2017/januari 2018 en bij Bloemhof februari/maart 2018 niet te zien, maar staat wel afgebeeld in haar boek ‘Vormen van Liefde’. Dit boek is geschreven door Felix de Rooy en Jennifer Smit en uitgegeven door Museum Beelden aan Zee en uitgeverij Waanders in 2017. Promotors van beide tentoonstellingen waren Otto Linker en Maria Linker-Nagel. In de beeldentuin staat het beeldje, dat in bruikleen is gegeven door Jan en Anke Gulmans, op ooghoogte, maar voor de restaurantbezoekers staat het op zithoogte.


Aan een van de randen van de locatie staat ‘MP Blue Bay ‘42’ van Yubi Kirindongo. Het bestaat uit door Jan Gulmans gevonden materiaal afkomstig van het voormalige kampement van de circa 210 Amerikaanse soldaten, die op de D-sectie van Blue Bay waren gelegerd in de jaren 1942-1945. Op zijn verzoek heeft Yubi van dit allegaartje een sculptuur gemaakt. De titel heeft de auteur van dit artikel verzonnen, denkend aan de marechaussee waar hij zijn militaire dienstplicht heeft doorgebracht, uitgerust met groot hoofd, dikke buik en zilverkleurige nestels (koorden op de borst). Op de MP zitten rempedalen: matig uw driften! Yubi’s MP heeft gestaan op de expositie ‘Tropisch Koninkrijk’ in 2013/2014 en op ‘Guera na Kòrsou?!’ in het Cura- çaosch Museum in 2015, die door prinses Beatrix is geopend. De ‘MP Blue Bay ‘42’ is door Jan en Anke Gulmans geschonken aan de Stichting Beeldentuin Blue Bay. ,,Deze mixed media sculptuur hoort hier en nergens anders”, zeggen zij, ,,het materiaal heeft hier gelegen, wij woonden hier en het is door onze vriend gemaakt, die ook een bijzondere, drijvende Big B voor Blue Bay, met veel moeite, heeft vervaardigd.”





In het midden van het perk met de steentjes ligt op een lage sokkel de ‘Acropor’ van Ellen Spijkstra, een organisch gevormd keramisch object dat tot haar serie Coralamics behoort. In het fraaie boek ‘Global, Local’, waarin zowel haar keramische werk als haar fotografie door experts als Marian Unger en Marianne de Tolentino wordt be- schreven, nemen de Coralamics en de Totems een belangrijke plaats in.

Op de beeldenroute staat haar ‘Door de jaren heen’ genaamde totem, die de groei van een palmboom symboliseert met goede en slechte jaren. De Acropor is door haar dochter Cleo in bruikleen gegeven aan de Stichting Beeldentuin Blue Bay.





Meer naar de opgang naar het landhuis toe staat een crèmekleurig beeld van Hortence Brouwn, ‘Sweet Protection’ geheten. Een goed gekozen titel, die het massieve, maar door de vloeiende lijnen niet starre beeld, een lieflijk karakter heeft gegeven. Dit uit Tafelbergsteen gevormde beeld is door Menno en Christina Vermeulen-Meiners en ook een beetje, als gevolg van hun onderlinge afspraak, door Hortence Brouwn aan de Stichting Beeldentuin geschonken. De Vermeulens hebben inmiddels een eclectische verzameling kunst opgebouwd van onder anderen Curaçaose en Arubaanse kunstenaars, van wie zij een aantal de gelegenheid hebben gegeven om te exposeren op hun jaarlijkse huisexpositie in Achterveld.





Aan de rand van het perk staat op een pin in een sokkel een abstract albasten vorm van Babs de Brabander uit de eerste helft van de jaren 80. Zij heeft lessen gevolgd aan de Academia di Arte op Curaçao, onder anderen bij Dries Kreijkamp, die tussen 1973 en 1976 op Curaçao verbleef. Nadien legde zij zich toe op de schilderkunst. Zij maakte studiereizen naar Nederland en de Verenigde Staten en volgde een korte cursus aan de Art Students League in New York. Zij nam deel aan ruim dertig exposities, niet alleen op Curaçao, maar ook in de Verenigde Staten, Sint Maarten, de Dominicaanse Republiek, Suriname en Nederland. Babs de Brabander heeft vijfenvijftig jaar op Curaçao gewoond en is vorig jaar (2017) op 93-jarige leeftijd overleden. Haar kunstwerk is door de familie de Brabander aan de Stichting Beeldentuin Blue Bay geschonken.





Verdere ontwikkeling (Het Antilliaans Dagblad d.d. 7 mei 2018)

Het bestuur van de Stichting Beeldentuin Blue Bay verwacht dat, na de renovatie van het landhuis, zeker 40 beelden in de circa 2.000 vierkante meter grote beeldentuin zullen worden opgesteld.

De huidige parkeerplaats verschuift in westelijke richting. De inrichting van de huidige ‘oude’ parkeerplaats is nog in studie. Op een grasveld aan de andere zijde van de opgang naar het landhuis zullen twee of drie sculpturen kunnen komen. De overkapte terrassen van het landhuis lenen zich uitstekend voor het plaatsen of hangen van sculpturen. Het bestuur heeft het voornemen kwetsbare objecten een dak boven het hoofd te geven in de vorm van een simpel modulair op te bouwen paviljoen met glaswanden. Het stichtingsbestuur denkt de beelden voor de beeldentuin te verwerven door sponsoring, bruiklenen en schenkingen en, als er geld is, door aankoop. Vele kunstenaars, kunstbezitters en kunstminnenden hebben hun sympathie betoond met de plannen van het bestuur en ervoor gezorgd dat op het moment van schrijven van dit artikel vierentwintig beelden voor de beeldentuin in bruikleen zijn toegezegd en vier werken zijn geschonken.

De beeldenroute en beeldentuin zijn vrij toegankelijk, na registratie bij de security van Blue Bay. Als het welkomstcentrum klaar is zal de registratie nog sneller verlopen. Bij het welkomstcentrum zal een groot sponsorbord komen, waarop nog wat lege plekken zijn. Op deze website wordt u geïnformeerd op welke wijze u uw sympathie voor dit project kunt omzetten in geldelijke steun. Zonder uw steun zal het pro Deo werkende bestuur dit voor Curaçao zeer belangrijke project slechts langzaam verder kunnen uitbouwen. Het bestuur van de stichting stelt het bijzonder op prijs, dat zowel de minister van Economische Ontwikkeling, als de minister van Onderwijs, Wetenschap, Cultuur en Sport hun support hebben toegezegd bij de ontwikkeling van toeristische promotie, het opzetten van lespakketten voor scholen en regeling van diverse praktische zaken door het bestuur. Op de zondagmiddag voor de opening heeft laatstgenoemde de beeldenroute en beeldentuin al met een bezoek vereerd waarbij zij opmerkte: ,,Dit is een prachtig project, dat in combinatie met de natuur de Curaçaose beeldhouwkunst geheel tot zijn recht doet komen.” Ik herhaal tot slot: de beeldenroute en beeldentuin zijn gratis te bezoeken na registratie bij de security van het resort.

- Jan Gulmans



Bij landhuis Blauw op Blue Bay Resort zijn de afgelopen maanden negen sculpturen in de beeldentuin geplaatst. Ook op de beeldenroute, die van de entree van het resort tot in de vijver bij het landhuis loopt, is er een monumentale sculptuur bijgekomen. Hiermee is het voorlopige aantal kunstwerken op twintig gekomen.



Van behoorlijke afmeting, 90x70x110 centimeter, is ‘Labyrinth’ van Giovanni Abath. In het Antilliaans Dagblad van 9 juli jongstleden schreef ik een recensie over zijn ‘Historia den Moveshon’, die door het koninklijk paar op de dag voor het vieren van de ‘Dia di Bandera’ op het Brionplein werd onthuld en over zijn ‘Mei mei di Awa Brutu, sigui Bria’ dat als geschenk van de Curaçaose bevolking aan koning Willem-Alexander en koningin Máxima door kinderen werd overhandigd. Het ‘Labyrinth’ staat op een passend voetstuk en is in 2018 van roestvrijstaal gemaakt, een materiaal dat door Abath veelvuldig wordt gebruikt. Het lijnenspel van het object doorsnijdt de ruimte, waarbij de kunstenaar de kijker uitdaagt, als in een digitale game, om met zijn ogen het begin en het einde van het lijnenstelsel te vinden. Wie dat lukt, heeft ruimtelijk inzicht, naar mijn mening. Abath is bijzonder goed in het realiseren van een idee, dat uiteindelijk de vorm krijgt van een klein of groot object, het is hem om het even. Zijn beheersing van de techniek en zijn wijze van omgaan met harde en stijve materialen in kloppende verhoudingen is verbazingwekkend. Het bestuur van de Stichting Beeldentuin Blue Bay is dan ook verheugd dat ook dit werk in bruikleen door de kunstenaar is afgestaan en zijn kunst deel uitmaakt van de collectie.





Van Avantia Damberg is sinds kort een tweede object aanwezig. Op de beeldenroute staat haar niet te missen ‘Map of Curaçao’, gemaakt van met Curaçaose namen bedrukte koraalsteentjes, direct na de entree van het resort. In de beeldentuin is haar ‘Gotcha’ opgehangen in een boom. Eerder was dit object te zien in het Curaçaosch Museum tijdens de expositie, die ter gelegenheid van het 70-jarig bestaan van het museum werd gehouden. Toen droeg het nog de titel ‘Intricated’, wat complex betekent. Evenals ‘Labyrinth’ heeft ‘Gotcha’, dat staat voor een spel, een open, hoekige structuur en verhoudt het zich harmonieus met de omgeving. Damberg heeft in haar werk op plat vlak blijk gegeven van een liefde voor het gebruik van geometrische figuren. In ‘Gotcha’, dat zij aan de Stichting Beeldentuin Blue Bayin bruikleen heeft gegeven, komen deze figuren terug. Damberg ontpopt zich als een veelzijdige kunstenares, die met haar in surrealistische stijl uitgevoerde, kleurige tegels veel succes heeft. Naast haar werk als kunstenaar is Damberg zeer actief om met Uniarte en Casa Moderna in de Madurostraat allerlei kunstenaars en kunstsoorten bij elkaar te brengen, hetgeen haar goed lukt.





De hieronder behandelde kunstwerken zijn bruiklenen van Jan en Anke Gulmans. Marlies Schoenmakers is een ervaren keramiste, die al 23 jaar op Curaçao woont en vanaf 1998 onafgebroken jaarlijks geëxposeerd heeft. Een prachtige tentoonstelling in 2016 in Galerie Landhuis Bloemhof, met Marcel van Duijneveldt, werd terecht door haar als een bekroning gevoeld. Als onderdeel van de beeldentuin is van haar de sculptuur ‘Structure’ opgehangen. Het werk is in 2011 gemaakt van geglazuurd steengoed en bestaat uit 5 losse delen, die op een plaat zijn vastgemaakt. Zij zei mij: ,,De natuur is mijn grootste bron van inspiratie, zoals de zachte lijnen in een landschap of van de zee. Het blazen van de wind. Water en wind, die alle harde hoeken rondschuren.” Schoenmakers onderscheidt zich van andere keramisten door een uitgebalanceerde combinatie van lijn, vorm en kleur in haar werk aan te brengen, maar haar eenkleurige werk, zoals haar Möbius- en wervelfiguren, is ook uitermate spannend. ‘Structure’ maakt hier geen uitzondering op.





Van Maghalie van der BuntGeorge staat in de beeldentuin een krachtig, niet al te groot beeldje van Tafelbergsteen. Zij heeft een paar zeer succesvolle exposities gehad bij Galerie Landhuis Bloemhof. Op de laatstgehouden tentoonstelling, die ieder die er geweest is zich nog zal herinneren van de bijna doorschijnende stenen jurk en de zwarte steen, die op een wit marmeren plaatje lag en ‘Makamba Pretu’ heette, stond ook ‘Gorgeous eh!’. Dit werk doet mij denken aan de vormen van de oudst gevonden Venusbeeldjes van dertig- tot twintigduizend jaar geleden. Sommigen waren maar een paar centimeter groot. De volle borsten, billen, heupen en buik van Maghalie’s schepping geven het beeldje een oerkracht. Is het een eerbetoon aan de Curaçaose vrouw, die zich kenmerkt door haar bezielende doorzettingsvermogen? Van der Bunt heeft eens gezegd: ,,Wat ik probeer te doen is het beste uit de steen naar boven te halen. Stukje bij beetje, laag voor laag. Elke steen vertelt een verhaal en daarmee gaan mijn handen aan de slag.” Ik kan niet anders dan constateren dat er veel gevoel en schoonheid in haar werk is, ondanks het gebruik van moderne elektrische apparatuur





In tegenstelling tot het grote beeld ‘Redu’ van Rien te Hennepe, dat op de beeldenroute een plaats heeft gekregen en waarmee hij veel succes oogst, is zijn ‘Musika di Laman’ een abstract kunstwerk, dat zoals de titel zegt muziek maakt. De steen wordt geregeld bespeelt door (kinderen van) hotelgasten en golfspelers die in het landhuis moeten zijn, zo is mij doorgegeven. Door met een koraalstaafje over de steen te strijken kunnen hieraan tonen van hoog tot laag ontlokt worden. Al meer dan tien jaar is Te Hennepe bezig om Tafelbergstenen te zoeken die geluid geven. Naar zijn zeggen hebben eeuwen en eeuwen geleden primitieve volkeren al gebruik gemaakt van geluidsstenen, zogenaamde ‘rock gongs’ om te communiceren en rituelen uit te voeren. Door speurwerk op internet is Te Hennepe erachter gekomen dat er over de hele wereld gebieden zijn waar rotsblokken liggen, die geluid geven als erop wordt geslagen. Deze ‘Ringing Rocks’ worden drukbezocht door hordes mensen, meldt hij. Volgens hem is de meest indrukwekkende beeldhouwer die klankstenen bewerkt de in 2016 overleden Italiaan Pinuccio Sciola. Zelf heeft hij zich bekwaamd in het zo goed en creatief mogelijk bewerken van deze stenen. Bij Galerie Alma Blou, waar ‘Musica di Laman’ vandaan komt, zijn regelmatig Te Hennepe’s klankbeelden, bijvoorbeeld een getooid indianenhoofd, aan te treffen.





Wordt vervolgd: de ‘Flamingo’s’ van Ashley Mauricia, de ‘Tula II’ van Annemieke Dicke en de ‘Draagster’ van Norva Sling, samen met nieuwe nog niet geplaatste sculpturen die wel zijn toegezegd. De Beeldenroute en de Beeldentuin zijn gratis te bezichtigen na registratie bij de security aan de entree van Blue Bay Resort.